|
Tülay Ferah tarafından yazıldı
|
|
Pazar, 21 Aralık 2008 22:54 |
 Sigara...
Sigarayı bıraktım!..
Hep duyardım, ‘Bıraksana şu sigarayı!’
Sigara her zaman, sigara içmeyenler ya da bırakmış olanlar için,’Şu’ ydu. Yani varlığın başına bela olan öteki gibi bir şey. Bu şey şeytanın ta kendisiydi. İnsanı insanlığından çıkartıyor, ne cilt, ne gözlerde ışık ne de ciğerde hava bırakıyordu. En önemlisi de beyinde oksijen azlığına neden oluyordu. Bu liste sayfalarca uzar ama sigara benim en yakın arkdaşımdı!
Temmuz ayından beri sigara içmiyorum!..
(Bu arada gördüğünüz gibi cümlelerimin sonunda ünlemler oluşmaya başladı.)
İçmiyorum da ne oluyor?..
50 kilodan 54 kiloya çıktım. Beni görenler yüzüme sevecen sevecen bakıp, ‘Gördünmü bak yüzüne renk geldi,’ diyorlar.
Ben hemen atılıyorum, ‘A öylemi diyorum, ne güzel!”
Ama içim kan ağlıyor. İçimden kan ağlarken galeta yiyorum. Ağlamam durmuyor, buzdolabını açıyorum, ne yesem ne yesem diye iç sesimle feryat ediyorum. Buzdolabının içine girip otursam, yirmi dört saat atıştırsam acımda bir gramlık azalma olmaz!
Bu arada ellerim ne olacak?...
Ciddiyim ne olacak, on tane parmağım var ve ben bu parmaklara bakıp bakıp, sigara kokusu duymak istiyorum! Ama ellerim boş, ellerimle baş edemiyorum, bomboş. Ve bu boşluğu ne aşk, ne koca sevgisi, ne ana ne baba sevgisi, hiçbir şey dolduramaz. Altı aydır sigara içmeyen biri olarak dugularım öylesine yoksullaştı ki, bana ben bile yardım edemez oldum!
Hani ben yaşam koçuydum!
Özür, ünlemlerimin sayısı artmadan bu yazıyı bitirmeliyim!
Sevgiler, haftaya pazartesi.
Tülay Ferah
Yaşam Koçu
|
|
Son Güncelleme ( Pazar, 21 Aralık 2008 23:00 )
|
Profiline Bak
Mesaj Gönder 
Feed Entries